Δύο λόγια για τους «έντος» των τειχών κρατούμενους

Είναι πέντε χιλιάδες , έξι ή περισσότεροι οι απεργοί πείνας στις ελληνικές φυλακές; Είναι φρικτή η ασημαντότητα αυτού του αριθμού μπροστά στον στραγγαλισμό της ανθρώπινης αξιοπρεπείας. Όταν οι κρατούμενοι στις ελληνικές φυλακές κάνουν απεργία πείνας, θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια τους τη ζωή τότε υπάρχουν χιλιάδες, πραγματικοί και όχι πλασματικοί, λόγοι για να εξεγερθούν οι φυλακισμένοι. Πόσοι από τους «εκτός των τειχών», «νομοταγείς» πολίτες αυτής της χώρας ενδιαφερθήκαν για τις συνθήκες κράτησης στις ελληνικές φυλακές; Ελάχιστοι. Η συντριπτική πλειοψηφία των «εκτός των τειχών» πολιτών είναι αδαείς. Και εγώ στην συντριπτική πλειοψηφία ανήκω, το δηλώνω όσο και αν ντρέπομαι.
Είναι πραγματική αθλιότητα ότι η χώρα μας έχει απεμπολήσει τα ανθρώπινα δικαιώματα σε ανθρώπους για να τους «σωφρονίσει» για μία παράνομη πράξη τους. Είναι απάνθρωπο στην χώρα μας «οι υπό σωφρονισμό άνθρωποι» να στερούνται ιατρικής περίθαλψης. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, όπως λέει ο πρώτος πολίτης της χώρας, δεν είναι σίγουρα τιμητικό ότι η δημοκρατία στην Ελλάδα στερείται ποιότητας.
Και χρειάστηκαν χιλιάδες κραυγές κρατούμενων με πρωτόγνωρο κύμα απεργιών πείνας για να «ενημερωθούμε» ότι η δημοκρατία μας στερείται ποιότητας. Ήταν ανάγκη να υπάρξει συγκροτημένη εξέγερση κρατούμενων για να «γνωρίσουμε» την κατάσταση που επικρατεί στα ελληνικά σωφρονιστήρια. Έπρεπε να φτάσουν σε τέτοιο σημείο που να μην έχουν πια τίποτα να χάσουν οι φυλακισμένοι για να «μάθουμε» ότι στην Ελλάδα η πληρότητα των σωφρονιστηρίων φτάνει στο 142%, ποσοστό υψηλότερο ακόμη και από αυτό της Τουρκίας. Και «διαφωτιστήκαμε» ότι οι συνθήκες κράτησης στην σύγχρονη και πολιτισμένη Ελλάδα καμία σχέση με τον πολιτισμό δεν έχουν και, το χειρότερο, είναι παρόμοιες με τις συνθήκες κράτησης άλλων εποχών.
Όλες οι παραπάνω λέξεις βρίσκονται εντός εισαγωγικών γιατί απλά έγινε το αντίθετο. Δεν ενημερωθήκαμε, δεν γνωρίσαμε, δεν μάθαμε. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης πλην κάποιων εξαιρέσεων αναλώθηκαν σε θέματα άμεσης επικαιρότητας, θέματα υψηλής τηλεθέασης, υψηλης ακροαματικότητας και υψηλής αναγνωσιμότητας. Η ανθρωπινή αξιοπρέπεια έχει χαμηλή τηλεθέαση αλλά είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ανθρώπου. Και όλοι αυτοί οι «εντός των τειχών» δεν είναι τέρατα είναι άνθρωποι. Άνθρωποι που έχουν κάθε δικαίωμα να ζουν σαν άνθρωποι. Άνθρωποι που παρανόμησαν και καταδικαστήκαν. Αλλά δεν καταδικαστήκαν ούτε σε εξαθλίωση ούτε σε εξευτελισμό. Καταδικαστήκαν σε σωφρονισμό και ο σωφρονισμός έχει άλλη σημασία.
Εμείς, λοιπόν, δεν ξέραμε και δεν μας είπαν ότι το σωφρονιστικό σύστημα είναι για τα σίδερα. Δεν ξέραμε και δεν μας είπαν ότι οι φυλακές είναι ένας κόσμος αδικίας αφού ο ένας στους τρεις φυλακισμένους δεν έχει καν καταδικαστεί και είναι υπόδικος. Δεν ξέραμε και δεν μας είπαν ότι σχεδόν οι μισοί κρατούμενοι έπρεπε να βρίσκονται σε αναρρωτήρια γιατί είναι τοξικομανείς και όχι σε σωφρονιστήρια. Οι άμεσα εμπλεκόμενοι λόγω επαγγέλματος, νομικοί, γιατροί, σωφρονιστικοί υπάλληλοι αστυνομικοί και κοινωνικοί λειτουργοί, γιατί ποίησαν την νήσσαν ως τώρα συμμετέχοντας σε μία συνωμοσία αποσιώπησης; Και γιατί οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι, αστυνομικοί και κοινωνικοί λειτουργοί συνεχίζουν σωπαίνουν;
Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας το σωφρονιστικό σύστημα της Ελλάδας είναι γυμνό. Τι έκανε ο υπουργός Δικαιοσύνης; Τι έκαναν και προκάτοχοι αυτού ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης; Όταν στις ελληνικές φυλακές γίνεται ένας κοινωνικός αγώνας χιλιάδων κρατούμενων με αποχή από τα συσσίτια και απεργίες πείνας η απάντηση είναι απλή. Δεν έκαναν τίποτα οι ταγοί της εξουσίας. Συντήρησαν ένα σωφρονιστικό σύστημα που μετατρέπει τις φυλακές σε κολαστήρια, αποθήκες ανθρώπων.
Στερούνται σύννομα το δικαίωμα της ελευθέριας. Θέλουν να διατηρήσουν το δικαίωμα να ζήσουν σαν άνθρωποι σε κοινωνία ανθρώπων. Αυτό επιδιώκουν με τον αγώνα τους οι «έντος» των τειχών κρατούμενοι. Αυτό φωνάζουν εκκωφαντικά με τα 45 αιτήματα τους. Ας μη τους τα στερήσουμε. Και μην ξεχνάμε ότι οι «έντος» των τειχών κρατούμενοι μπορεί να μη ζουν ανάμεσα μας, είναι όμως μία μικρογραφία της κοινωνίας μας.

Το άρθρο αυτό το έγραψα για την Φωτεινή. «Έντος» των τειχών κρατουμένη στις γυναίκειες φυλακές του Ελαιώνα της Θήβας. Όταν άκουσα την συνέντευξη της στον ραδιοφωνικό σταθμό Flash συγκλονίστηκα και θέλησα να μάθω τι γίνεται στα «σωφρονιστικά ιδρύματα».
Για σένα Φωτεινή γιατί μου άνοιξες τα μάτια

Σύγκρουση εκτός ορίων

Ο ελληνικός λαός στην συντριπτική του πλειοψηφία έχει αγγίξει τα όρια της απόγνωσης. Η κυβέρνηση διαθέτει ελάχιστη κοινωνική συναίνεση. Η αξιωματική αντιπολίτευση έχει ασαφή πολιτικό λόγο, βρίσκεται ακόμη στην φάση της πολιτικής αναζήτησης και έχει ακόμη την ψευδαίσθηση ότι ασκεί αντιπολίτευση. Είναι διαρκής και δυστυχώς χωρίς λύση η "κρίση πολικής ταυτότητας" στο ΠΑΣΟΚ. Κάποιοι θέλουν να αποδώσουν την κρίση στο ΠΑΣΟΚ σε κρίση του δικομματισμού. Αυτή είναι μια φθηνή δικαιολογία γιατί το ΠΑΣΟΚ και μόνο το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε δυσχερή θέση και όχι ο δικομματισμός. Τελευταίο επεισόδιο της κρίσης στο ΠΑΣΟΚ αποτελεί η σύγκρουση κορυφής μεταξύ Παπανδρέου και Σημίτη.
Η είδηση της σύγκρουσης δεν ήταν απλά η αναγγελία ενός προαποφασισμένου διαζυγίου μεταξύ των δύο πολιτικών ανδρών. Ήταν κάτι βαθύτερο. Από την Πέμπτη το μεσημέρι το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε μια νέα φάση, κατά τη διάρκεια της οποίας η λανθάνουσα κρίση που πρωτοεκδηλώθηκε μετά την ήττα του 2004 παίρνει μορφή ανοικτής κρίσης. Το ενδεχόμενο διάσπασης του άλλοτε μεγάλου κινήματος παρά τους «όρκους πίστης» στην ενότητα, είναι πλέον μία αμείλικτη πραγματικότητα.. Και όποιος δεν το διαπιστώνει εθελοτυφλεί. Και ο πρώτος των εθελοτυφλούντων είναι ο ίδιος Γιώργος Παπανδρέου
Η επιλογή του Γιώργου Παπανδρέου να θέσει ουσιαστικά εκτός Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ τον επί 8 χρόνια πρωθυπουργό της χώρας Κώστα Σημίτη ήταν κίνηση υψηλής πολιτικής ανοησίας, ένα δείγμα πολιτικού αμοραλισμού . Η επιλογή του αυτή υποδηλώνει ταυτόχρονα και ένδεια πολιτικής κουλτούρας. Ότι ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ένας ηγέτης με πληθώρα πολιτικών σφαλμάτων ήταν γνωστό στο κίνημα.. Η έλλειψη πολιτικού πολιτισμού του προέδρου όμως είναι νέο στοιχείο της πολιτικής του προσωπικότητας. Ο πολιτικός ηγέτης που διαθέτει πραγματικά πολιτικό πολιτισμό δεν διαγράφει έναν πρώην πρωθυπουργό.
Ο Κώστας Σημίτης ανέφερε στην επιστολή του το αυτονόητο ότι δηλαδή το Σύνταγμα προβλέπει η κύρωση των Ευρωπαϊκών Συνθηκών γίνεται από την τη Βουλή. Και στο ΠΑΣΟΚ όποιος αναφέρει τα αυτονόητα διαγράφεται. Η σημερινή κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ θυμίζει πράξη από το θέατρο του παραλόγου με σκηνοθέτη δυστυχώς τον ίδιο τον πρόεδρο του.
Η πολιτική του παραλόγου στο ΠΑΣΟΚ μετά την 11η Νοέμβριου 2007 έχει παγιωθεί. Το ΠΑΣΟΚ είναι περισσότερο αναξιόπιστο μετά τον Νοέμβριο. Η προεδρική νομενκλατούρα, μια ανομοιογενής ομάδα μετριοτήτων συνεκτικός ιστός της οποίας είναι ο Γιώργος Παπανδρέου αντί να προσβλέπει στην ανάταξη του κινήματος, προσπαθεί νύχια και με δόντια να υπερασπιστεί έναν πρόεδρο που είναι ενσάρκωση του κομματικού συντηρητισμού έναν ηγέτη εγνωσμένα μειωμένων ικανοτήτων. Η στρατηγική περιχαρακώνει την εκλογική βάση του ΠΑΣΟΚ αλλά εξυπηρετεί απόλυτα τον σκοπό της προεδρικής νομενκλατούρας και τον πρόεδρο που δεν είναι άλλος από την δημιουργία ενός μικρού, φοβικού, αποτελούμενο από μια μικρή κάστα ανθρώπων, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να μην χάσουν τα αξιώματα τους.
Αυτή είναι η ωμη αλήθεια για το ΠΑΣΟΚ. Κάθε άλλο είναι περιτύλιγμα εξωραΐζει την εφιαλτική πραγματικότητα του κινήματος. Η πολιτική ευθύνη ανήκει πλέον σε όλα τα μελή του κινήματος επιφανή ή μη. Πρέπει να ληφθουν μέτρα για να αναχαιτιστεί ο περεταίρω διασυρμός του κινήματος