Σύγκρουση εκτός ορίων

Ο ελληνικός λαός στην συντριπτική του πλειοψηφία έχει αγγίξει τα όρια της απόγνωσης. Η κυβέρνηση διαθέτει ελάχιστη κοινωνική συναίνεση. Η αξιωματική αντιπολίτευση έχει ασαφή πολιτικό λόγο, βρίσκεται ακόμη στην φάση της πολιτικής αναζήτησης και έχει ακόμη την ψευδαίσθηση ότι ασκεί αντιπολίτευση. Είναι διαρκής και δυστυχώς χωρίς λύση η "κρίση πολικής ταυτότητας" στο ΠΑΣΟΚ. Κάποιοι θέλουν να αποδώσουν την κρίση στο ΠΑΣΟΚ σε κρίση του δικομματισμού. Αυτή είναι μια φθηνή δικαιολογία γιατί το ΠΑΣΟΚ και μόνο το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε δυσχερή θέση και όχι ο δικομματισμός. Τελευταίο επεισόδιο της κρίσης στο ΠΑΣΟΚ αποτελεί η σύγκρουση κορυφής μεταξύ Παπανδρέου και Σημίτη.
Η είδηση της σύγκρουσης δεν ήταν απλά η αναγγελία ενός προαποφασισμένου διαζυγίου μεταξύ των δύο πολιτικών ανδρών. Ήταν κάτι βαθύτερο. Από την Πέμπτη το μεσημέρι το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε μια νέα φάση, κατά τη διάρκεια της οποίας η λανθάνουσα κρίση που πρωτοεκδηλώθηκε μετά την ήττα του 2004 παίρνει μορφή ανοικτής κρίσης. Το ενδεχόμενο διάσπασης του άλλοτε μεγάλου κινήματος παρά τους «όρκους πίστης» στην ενότητα, είναι πλέον μία αμείλικτη πραγματικότητα.. Και όποιος δεν το διαπιστώνει εθελοτυφλεί. Και ο πρώτος των εθελοτυφλούντων είναι ο ίδιος Γιώργος Παπανδρέου
Η επιλογή του Γιώργου Παπανδρέου να θέσει ουσιαστικά εκτός Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ τον επί 8 χρόνια πρωθυπουργό της χώρας Κώστα Σημίτη ήταν κίνηση υψηλής πολιτικής ανοησίας, ένα δείγμα πολιτικού αμοραλισμού . Η επιλογή του αυτή υποδηλώνει ταυτόχρονα και ένδεια πολιτικής κουλτούρας. Ότι ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ένας ηγέτης με πληθώρα πολιτικών σφαλμάτων ήταν γνωστό στο κίνημα.. Η έλλειψη πολιτικού πολιτισμού του προέδρου όμως είναι νέο στοιχείο της πολιτικής του προσωπικότητας. Ο πολιτικός ηγέτης που διαθέτει πραγματικά πολιτικό πολιτισμό δεν διαγράφει έναν πρώην πρωθυπουργό.
Ο Κώστας Σημίτης ανέφερε στην επιστολή του το αυτονόητο ότι δηλαδή το Σύνταγμα προβλέπει η κύρωση των Ευρωπαϊκών Συνθηκών γίνεται από την τη Βουλή. Και στο ΠΑΣΟΚ όποιος αναφέρει τα αυτονόητα διαγράφεται. Η σημερινή κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ θυμίζει πράξη από το θέατρο του παραλόγου με σκηνοθέτη δυστυχώς τον ίδιο τον πρόεδρο του.
Η πολιτική του παραλόγου στο ΠΑΣΟΚ μετά την 11η Νοέμβριου 2007 έχει παγιωθεί. Το ΠΑΣΟΚ είναι περισσότερο αναξιόπιστο μετά τον Νοέμβριο. Η προεδρική νομενκλατούρα, μια ανομοιογενής ομάδα μετριοτήτων συνεκτικός ιστός της οποίας είναι ο Γιώργος Παπανδρέου αντί να προσβλέπει στην ανάταξη του κινήματος, προσπαθεί νύχια και με δόντια να υπερασπιστεί έναν πρόεδρο που είναι ενσάρκωση του κομματικού συντηρητισμού έναν ηγέτη εγνωσμένα μειωμένων ικανοτήτων. Η στρατηγική περιχαρακώνει την εκλογική βάση του ΠΑΣΟΚ αλλά εξυπηρετεί απόλυτα τον σκοπό της προεδρικής νομενκλατούρας και τον πρόεδρο που δεν είναι άλλος από την δημιουργία ενός μικρού, φοβικού, αποτελούμενο από μια μικρή κάστα ανθρώπων, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να μην χάσουν τα αξιώματα τους.
Αυτή είναι η ωμη αλήθεια για το ΠΑΣΟΚ. Κάθε άλλο είναι περιτύλιγμα εξωραΐζει την εφιαλτική πραγματικότητα του κινήματος. Η πολιτική ευθύνη ανήκει πλέον σε όλα τα μελή του κινήματος επιφανή ή μη. Πρέπει να ληφθουν μέτρα για να αναχαιτιστεί ο περεταίρω διασυρμός του κινήματος