Λίγες σκέψεις για την Χρυσή Αυγή

Είναι αξιοπρόσεχτο γεγονός η αλματώδης αύξηση της εκλογικής δύναμης της «Χρυσής Αυγής»¨από το 0,3% στις εκλογές του 2009 στο 7% στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές. Η καθιέρωση στο πολιτικό μας σύστημα της Χρυσής Αυγής δεν είναι αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης όπως μας βαυκαλίζουν οι πολιτικοί. Τα αίτια είναι πολύ βαθύτερα και δεν να αντιμετωπίζονται τόσο επιδερμικά όπως κάνει το πολιτικό κατεστημένο.

Στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή κοινότητα, δεν θα μπορούσε να βρει πρόσφορο έδαφος ο ιδεολογικός εξτρεμισμός των νεοναζί. Και όμως στην Ελλάδα, θύμα του ναζισμού στο παρελθόν, ανέδειξε την Xρυσή Aυγή με εμφανώς αυξημένα ποσοστά. Είναι παράδοξο;

Η Χρυσή Αυγή και η αύξηση της εκλογικής της επιρροής είναι δημιούργημα του πολιτικού συστήματος. Μια μικρή αναδρομή στην πρόσφατη Ιστορία το αποδεικνύει καταλυτικά. Η ίδρυση της Χρυσής Αυγής μπορεί να χρονολογείται το 1985, αλλά απέκτησε ουσιαστική παρουσία το 1992, με αφορμή τα συλλαλητήρια για το μακεδονικό. Είναι χαρακτηριστική η εικόνα του πανό της Χρυσής Αυγής να πρωτοστατεί στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης για την Μακεδονία το 1992.Θα ακολουθήσει μια μακρά περίοδο με την οργάνωση σε «λήθαργο». Η οργάνωση «περιορίζεται» σε ξυλοδαρμούς αριστερών, επιθέσεις κατά μεταναστών και άλλες ακραίες συμπεριφορές και πράξεις βίας, που την καθιστούν αποκρουστική τη Χρυσή Αυγή σίγουρα έως το 2009. Το 2010 η οργάνωση αυτή ξαναεμφανίζεται «δυναμικά» και πρωταγωνιστήσει στα γεγονότα του Αγίου Παντελεήμονα. Από συνοδοιπόροι της εθνικιστικής αδιαλλαξίας της τότε ελληνικής κυβέρνησης το 1992 η Χρυσή Αυγή έρχεται να καλύψει τον ανύπαρκτο μεταναστευτικό σχεδιασμό το 2010. Είναι πλέον ολοφάνερη η σχέση της Χρυσής Αυγής με το πολιτικό σύστημα.

Η Χρυσή Αυγή προσπαθεί να αποκρύψει από τον Ελληνικό λαό τον πραγματικό ναζιστικό εαυτό της, και να χτίσει ένα φιλολαϊκό προφίλ με διάφορες «αλτρουιστικές» δράσεις όπως «συνοδείες σε γιαγιάδες», «καταδίωξη διαρρηκτών» κ.α. Με τέτοιες «πρωτοποριακές» δράσεις εμπνευσμένες από τους φασιστές Ιταλούς του Μουσουλίνι εξαπάτησαν τον Ελληνικό λαό αυτοί με τους χορηγούς τους τα ΜΜΕ.

Η Χρυσή Αυγή σήμερα απολαμβάνει την «ασυλία» και την «στοργή» των ΜΜΕ και κατ’ επέκταση του πολιτικού κατεστημένου. Όσοι πιστεύουν το αντίθετο είναι βαθιά νυχτωμένοι. Παρά τον καταδικαστικό τόνο των περισσότερων δημοσιευμάτων και ρεπορτάζ από τον έντυπο και τον ηλεκτρονικό τύπο διαφημίζεται η Χρυσή Αυγή παρά δυσφημείται. Μια μερίδα συμπολιτών μας, βίαια φτωχοποιημένη, αποκτηνωμένη από την οικονομική βαρβαρότητα των καιρών και ενίοτε αντιμέτωπη με τις συνέπειες των συνθηκών ανθρωπιστικής κρίσης και γκετοποίησης στις πόλεις όπου ζουν, τις πράξεις της Χρυσής Αυγής τις αντιλαμβάνονται σαν κοινωνικό έργο. Είναι δύσκολο να καταλάβουν οι «ιθύνοντες» των ΜΜΕ ότι ενέργειες της Χρυσής Αυγής, όπως η προσφορά τροφίμων σε Έλληνες και η απομάκρυνση παρανόμων μεταναστών, θα κριθεί θετικά από έναν κοινωνικά κακοποιημένο πολίτη

Το πολιτικό σύστημα υπόθαλψε την Χρυσή Αυγή ως μια «οργάνωση σε ώρα ανάγκης». Η «προσφορά» κρίθηκε από το σύστημα επαρκής και «αναβαθμίστηκε» ο ρόλος της σε κόμμα με σημαντική κοινοβουλευτική δύναμη. Τα μέλη της Χρυσής Αυγής γνωστοί θιασώτες του φασισμού λειτουργούν ως αντίβαρο σε κάθε ριζοσπαστικοποίηση, σαν εργαλείο για το τσάκισμα του οποιουδήποτε κινήματος και κυρίως ως ανάχωμα στην ανάδειξη πολιτικών δυνάμεων που δεν εξυπηρετούν το σύστημα. Η Χρυσή Αυγή πρέπει να παραμείνει στο προσκήνιο απαραίτητα. Αυτό είναι το κύριο μέλημα των κομμάτων και του πολιτικού συστήματος γενικότερα. Η καταδίκη των βουλευτών της Χρυσής Αυγής από συναδέρφους τους για παράνομη και αντιδημοκρατική συμπεριφορά περισσότερο επίδειξη θεατρινισμού είναι παρά σοβαρή πολιτική θέση.

Η αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής πρέπει να είναι πολιτική και μόνο πολιτική. Οι άνθρωποι που ανησυχούν πραγματικά για το ραγδαίο εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας βρίσκονται απέναντι στις θέσεις και πράξεις των νοσταλγών του ναζισμού και «ηγετών» της κατάμαυρης ελληνικής ιστορίας βλέπε χούντα συνταγματαρχών. Με βάση την κοινωνική δράση και πυξίδα την μηδενική ανοχή σε όλες τις μορφές του ρατσισμού και ακραίας κοινωνικής βίας πρέπει να στηθούμε απέναντι όλοι μας στην Χρυσή Αυγή. Ο φασισμός και ο ρατσισμός όχι μόνο αντί-συστημικές ιδέες δεν είναι αλλά αποτελούν το δεξί χέρι του συστήματος. Πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε αυτό είναι ξεκάθαρο

Υ.Γ

Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον, καινούριο τάχα κάτι να μας φέρει

Τι κρύβει μέσ' στα δόντια του το ξέρω, καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι.

Η ακμή και η παρακμή του ΠΑΣΟΚ

Το 1974 ο αδιαφιλονίκητος πολιτικός ηγέτης Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα. Το Κίνημα αυτό έμελε να διαδραματίσει πολύ σημαντικό ρόλο στην πορεία της Ελλάδας. Επί της διακυβέρνησης του κινήματος επιτευχθήκαν σημαντικοί στόχοι αλλά έγιναν και μεγάλα λάθη. Το ΠΑΣΟΚ όμως με τα θετικά του αλλά και τα αρνητικά στοιχεία αποτέλεσε φορέα της αλλαγής και της αναπτυξιακής πορείας της χώρας. Αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ του παρελθόντος που καμιά σχέση δεν έχει με το σημερινό ΠΑΣΟΚ.


Το ΠΑΣΟΚ υπήρξε αναμφισβήτητα το ριζοσπαστικό κίνημα που στάθηκε ενάντιο στο κεντρώο φιλελεύθερο κατεστημένο, προσπέρασε την αντιδραστική Δεξιά και υπερκέρασε την παραδοσιακή αριστερά. Αυτό το ΠΑΣΟΚ με τον Α. Παπανδρέου "έπιασε" τον παλμό των ανεκπλήρωτων λαϊκών προσδοκιών και άδραξε δυναμικά την ιστορική ευκαιρία της "Αλλαγής" που απαιτούσαν οι καιροί. Στα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης του προώθησε και πέτυχε ως ένα βαθμό, όχι σίγουρα τον επιθυμητό, τον Σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας.

Το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ συμπυκνώθηκε σε τέσσερις παραμέτρους. Την Εθνική Ανεξαρτησία, την Λαϊκή Κυριαρχία την Κοινωνική Απελευθέρωση και τις Δημοκρατικές Διαδικασίες. Στην βάση αυτή το ΠΑΣΟΚ με τον πρόεδρο του Ανδρέα Παπανδρέου πραγματοποίησε βασικές μεταρρυθμιστικές πολιτικές και κοινωνικές παρεμβάσεις.

Η οκταετής όμως παραμονή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία 1981-1989 ούτε άμεμπτη ήταν ούτε βέβαια μπορεί να χαρακτηρισθεί ιδανική. Στελέχη του Κινήματος χωρίς προσωπική λάμψη αντλώντας φωτεινότητα από το κίνημα και τον πρόεδρο του μετατραπήκαν σιγά-σιγά σε αντιμαχόμενες κλαδικές φράξιες βολέματος και κυκλώματα "λιγούρηδων" μικροαστικού νεοπλουτισμού. Δυστυχώς η εξουσία στο ΠΑΣΟΚ λειτούργησε ως Κίρκη που παραμόρφωσε το ιδεολογικό πρόσωπο και να διάβρωσε την συνοχή του Κινήματος.

Όλα τα παραπάνω δεν μειώνουν ούτε στο ελάχιστο το έργο του ΠΑΣΟΚ την δεκαετία του 80. Το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας Παπανδρέου με την καταλυτική κοινωνική και πολιτική του παρέμβαση μετέτρεψαν την καθηλωμένη στα βαλκανικά όρια Δημοκρατική Ελλάδα, σε σύγχρονο ευρωπαϊκό Κράτος.

Απαραίτητη προϋπόθεση για να εξακολουθεί να υπάρχει ένας πολιτικός φορέας μέσα στο χρόνο είναι να συγχρονίζεται με την εποχή. Αυτό κατάφερε να επιτύχει το ΠΑΣΟΚ το 1996 με την εκλογή του Κώστα Σημίτη ως προέδρου του κινήματος.


Το ΠΑΣΟΚ με τον Κώστα Σημίτη ενηλικιώνεται και μετατρέπεται σε κίνημα που συνδυάζει τον πολιτικό παρορμητισμό με την πείρα και την εργατικότητα και καταφέρνει να εκσυγχρονίσει τις κοινωνικές δομές και να δημιουργήσει προϋποθέσεις ανάπτυξης. Οι στοχεύσεις είχαν αποτέλεσμα αλλά δεν έφεραν το επιθυμητό επίπεδο. Αναντίρρητα όμως έγινε το πρώτο βήμα που έπρεπε να συνεχιστεί. Άλλωστε η πρόοδος είναι διαρκής και όχι στιγμιαία διαδικασία.

Την οκταετία 1996-2004 η Ελλάδα με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ γίνεται η χώρα της δημιουργίας, η χώρα που ανήκει ισότιμα στην οικογένεια του ισχυρού ευρωπαϊκού νομίσματος και η χώρα που καταφέρνει να διοργανώσει με απόλυτη επιτυχία Ολυμπιακούς Αγώνες.

Υπάρχει και ο «αντίλογος» για τα πεπραγμένα του ΠΑΣΟΚ την περίοδο 1996-2204. Βέβαια και στην διακυβέρνηση του Κώστα Σημίτη έγιναν και λάθη, σίγουρα υπήρξαν και παραλείψεις, αναντίρρητα η ανάπτυξη που επιτεύχθηκε δεν ήταν ισόρροπα κατανεμημένη ώστε να υπάρχει η όσο το δυνατό μεγαλύτερη κοινωνική συνοχή. Η Ελλάδα αυτή την περίοδο έκανε μια τεράστια προσπάθεια ανταποκριθεί στα κριτήρια σύγκλισης και να εισέλθει στην Ευρωζώνη και το πέτυχε. Ο ισχυρισμός πως η Ελλάδα εισήλθε στην ευρωζώνη με παραποιημένα οικονομικά στοιχεία, δηλώνει υποκρισία από τους αδαείς νεοφερμένους κηπουρούς στο ΠΑΣΟΚ.

Η εκλογή του Γιώργου Παπανδρέου στην ηγεσία του κινήματος το 2004 φέρνει στο προσκήνιο αμυδρά στην αρχή καταιγιστικά στην συνέχεια στοιχεία αλλαγής στην ιδεολογία, στις αρχές και στις πολιτικές επιλογές του κινήματος. Το ΠΑΣΟΚ το κίνημα της σοσιαλδημοκρατίας ταυτίστηκε με τις συντηρητικές δυνάμεις και νεοφιλελεύθερες στρατηγικές.


Δεν ανήκει στο μακρινό παρελθόν η συμμετοχή στο ψηφοδέλτιο επικράτειας του ΠΑΣΟΚ του Στέφανου Μάνου και του Ανδρέα Ανδριανόπουλου. Και οι δύο είναι σεβαστά πολιτικά πρόσωπα αλλά δεν συμβαδίζουν με την ιδεολογική πλατφόρμα του κινήματος.

Λίγο αργότερα χρονικά το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου εμφανίζεται να υποστηρίζει την αναθεώρηση του άρθρου16 του Συντάγματος. Η στάση αυτή αλλοίωσε την κοινωνική φυσιογνωμία και ποδοπάτησε τις πάγιες κεντροαριστερές αρχές με τις όποιες πορεύτηκε το ΠΑΣΟΚ από την ίδρυση του.

Με αυτές τις κινήσεις ο Γιώργος Παπανδρέου προϊδέασε τον λαό για το τι θα ακολουθήσει. Η διακυβέρνηση της χώρας από το ΠΑΣΟΚ από το 2009 έως το 2012 που έπεται μόνο τραγική αποτυχία του ΠΑΣΟΚ μπορεί να χαρακτηρισθεί. Ο πρόεδρος ενός σοσιαλιστικού κινήματος και πρόεδρος της σοσιαλιστικής διεθνούς υιοθετεί πολιτικές που αποδομούν την κοινωνική συνοχή και καταστρέφει την προοπτική για την ανάπτυξη της χώρας

Ο Γιώργος Παπανδρέου και οι συνοδοιπόροι του καταστροφικά ανεπαρκείς να κυβερνήσουν έβαλαν την χώρα σε μεγάλες περιπέτειες. Μείζονα πολιτικά ζητήματα που αφορούσαν ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα τα μετέβαλαν αποκλειστικά σε ελληνικά και κατάφεραν να κάνουν την Ελλάδα αποδιοπομπαίο τράγο για την Ευρώπη. Ο Γιώργος Παπανδρέου πολιτικός εγνωσμένα μειωμένων ικανοτήτων και οι συνοδοιπόροι του χωρίς να διαπραγματευτούν οδήγησαν την χώρα στο «μονόδρομο» της καταστροφής. Ποδοπάτησαν κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας και παρέδωσαν την χώρα σε ξένες δυνάμεις υπογράφοντας κατάπτυστες δανειακές συμβάσεις.

Οι οποίες θετικές ενέργειες και νομοθετήματα που σαφώς υπήρχαν αυτή την περίοδο δεν είναι ικανά να κατευνάσουν την οργή του λαού και να μειώσουν τις συνέπειες της ζημιάς για την Ελλάδα. Το μνημόνιο θα στιγματίζει το ΠΑΣΟΚ στο μέλλον οποία μορφή και αν έχει κίνημα.

Στατιστικά από την Ιστορία οι Αυτοκρατορίες που παρακμάσαν έπεσαν δεν ξαναγεννηθήκαν. Το ίδιο συνέβη και με το ΠΑΣΟΚ χωρίς βέβαια να είναι αυτοκρατορία. Όσες και όσο ριζικές αλλαγές θα γίνουν από νέο πρόεδρο Βαγγέλη Βενιζέλο οι τίτλοι του τέλους για το ΠΑΣΟΚ έπεσαν. Το ΠΑΣΟΚ θα μείνει στην ιστορία ως το μεγάλο λαϊκό κίνημα με δύο πρόσωπα